Jaike van Twuijver

Focus op de Diplodocus


 
Logboek
Formaat: 210 x 297 mm


Mijn naam is Gernand van Wijk. Ik ben makelaar en in mijn vrije tijd doe ik graag aan natuurfotografie. Iets wat ik niet aan de grote klok hang is dat ik al van jongs af aan gek ben op dinosauriërs, en dan vooral op de Diplodocus. Ik heb hier heel veel over gelezen, maar er zijn dingen die je niet uit boeken kunt halen. Daarom ga ik fysiek op zoek, en zal ik alles wat ik zie en meemaak bijhouden in mijn logboek.

Gras met stift

Hydrangea

Esdoornblad
Jarenlang heb ik met mijn neus in de boeken gezeten om alles te weten te komen over de Diplodocus. Een kleine samenvatting van de meest belangrijke informatie: Diplodocussen waren best wel groot, aten waterplanten, en er zijn fossielen van hen gevonden in Noord-Amerika. Tijdens hun bestaan evolueerde ze ook. Hun nek werd bijvoorbeeld steeds langer, waardoor hun zogenaamde feeding envelope steeds groter werd. Hoe groter de feeding envelope is, des te meer eten je binnen kan krijgen terwijl je stilstaat. Bij ons mensen bepalen onze armen de grootte van onze feeding envelope. De Diplodocus had een nek van zo’n vier meter en kreeg daarom veel eten naar binnen zonder te bewegen. Alleen, als je zo groot bent heb je ook heel veel eten nodig. Op een gegeven moment is een vijver leeg.                  

Diplodocussen leefden hoogstwaarschijnlijk in groepen, wat betekende dat het voedsel ook sneller op was. Maar grote dieren kunnen zich snel verplaatsen en daardoor goed overleven in gebieden waar hun voedselbronnen ver uit elkaar liggen. Hun leefgebied zal ook buiten Noord-Amerika gereikt hebben.
Om te leven hebben ze onder andere ook water nodig. Daar heb ik geluk mee, want dode dieren blijven beter bewaard als ze in het water gestorven zijn. Er is daar weinig zuurstof en de kadavers worden snel bedolven onder lagen zand. Dit zijn de perfecte omstandigheden voor de vorming van een fossiel.

Aan de hand van mijn berekeningen heb ik een gebied gevonden in Canada waar de kans enorm groot is dat ik er fossielen ga vinden. De provincie Newfoundland en Labrador staat bekend om haar ruige natuur. Het is een groot gebied, acht keer zo groot als Nederland, maar er wonen maar een half miljoen mensen. Het allerbelangrijkste is: de grond is perfect voor het opgraven van fossielen. Met deze kennis op zak en de schop in mijn hand wil ik dit avontuur aangaan, en op zoek gaan naar mijn favoriete dino en zijn omgeving. Natuurlijk zullen mensen mij voor gek verklaren, maar wat als het lukt?

Amsterdam, mei 2020

Meer werk: