Esmee Jakubowski

The quiet space in our blind spot


 
Video
Duur: 08:01 min.

De camping in Zuid-Frankrijk voldoet allang niet meer aan onze vakantie-eisen. We snakken naar een plek waar de mens nog geen paden heeft aangelegd en waar we, onder begeleiding van een local, nog gecontroleerd kunnen verdwalen in een onbekende wildernis. Verrassende flora en fauna, geen internetconnectie en lekker exploren: “Ibiza changed me”.

Maaike op het veldje aan het einde van mijn straat



The quiet space in our blind spot (film)


Eva in het park om de hoek
Trots loop je het kantoor binnen met je yoga instructor-certificaat op zak, vergezeld door tweehonderd nieuwe Instagram-volgers en een ready to go koffieautomaatpraatje. Vol enthousiasme vertel je aan je collega’s welke inzichten je hebt opgedaan in het exotische paradijs. Want dat willen we allemaal zo graag: het Sublieme ervaren. We willen geprikkeld en aan het denken gezet worden, maar liefst wel op een comfortabele en veilige manier. Zo’n uitstapje uit het dagelijkse leven werkt verfrissend, al houdt het ons ook een spiegel voor. Op de momenten waarop je, zonder je te laten beïnvloeden door je omgeving, van koers verandert, ben je kwetsbaar. Je wijkt dan mogelijk af van de norm. De huidige norm is gebaseerd op groei en ontwikkeling, met als uitgangspunt succes. Want succes zou moeten zorgen voor geluk.

Probeer je voor te stellen dat succes een kartonnen doos is. De grootte van de doos representeert jouw unieke idee van geluk. Om dit idee waar te maken verzamel je in de doos allerlei behaalde doelen en herinneringen die jou een stap dichter bij ‘het geluk’ zouden kunnen brengen. En stel je dan eens voor dat je op weg gaat met gelijkgestemden. Je stapt in een bus op weg naar een utopie: collectief succes, dat is de eindbestemming van de reis. Onderweg kan men bij iedere halte een souvenir meenemen, maar wel binnen een zekere tijdslimiet.
Even rustig de omgeving verkennen is geen optie want de bus heeft haast, en je wilt niet hopeloos alleen aan de kant van de weg blijven staan. Dus stap je maar weer in, onwetend over wat de reis verder zal brengen, wanneer de volgende halte komt en welke afslag er genomen moet worden om bij dat ‘geluk’ te komen, gezien de locatie hiervan met de seconde verandert. Zelfs de behoefte om te weten waar de reis zal eindigen verdwijnt, zolang je deze maar niet alleen hoeft te maken. We rijden mee in de wetenschap dat we de eindbestemming nooit zullen kennen, laat staan dat we het eens zijn over de locatie van de laatste stop. We verheerlijken de reis ten koste van ons eigen geluk en dat van onze medemens.

We durven nauwelijks meer zonder planning ergens heen te gaan, omdat we bang zijn dat de plekken die we bij toeval vinden niet aan onze eisen zullen voldoen. Tegelijkertijd willen we verbaasd en overweldigd worden door de schoonheid van de wildernis en het onbekende. En zo vergeten we dat het alledaagse, zoals het parkje om de hoek, ook zo zijn schoonheid heeft, complex genoeg is en een spiegel voor kan houden. Helaas staan dat soort plekken niet aangegeven in een reisbrochure, daarvoor zijn ze te banaal. En alleen te voet bereikbaar.

Amsterdam, mei 2020




Meer werk: