Arta Samakova

Gaze


 
Video
Duur: 02:00 min.
We zijn met zijn allen terecht gekomen in een situatie waarin de dagen op elkaar beginnen te lijken. Er zijn weinig afleidingen en daardoor zijn we ons steeds meer bewust van de tijd. We worden geconfronteerd met onszelf. We wachten, misschien een beetje verveeld, op betere tijden. Of in ieder geval op vooruitgang.


Gaze


Still uit Gaze


Still uit Gaze
Zo productief als onze dagen vroeger waren, zo doelloos lijken ze nu. Onze discipline wordt op de proef gesteld. We staren uit ons raam, en hebben de neiging onszelf te verwijten dat we soms niet meer doen dan dat. Uit het raam staren voelt niet als productief zijn. Eerder als zinloos en nutteloos. We praten er ook niet over als over ‘iets wat we vandaag gedaan hebben’. Maar waarom eigenlijk niet? Tijdens ons leven kijken we behoorlijk wat uren uit ramen. En in deze tijd misschien meer dan ooit.                  

Behalve dat een raam ons licht geeft en ervoor zorgt dat we ons minder opgesloten voelen, kan een blik uit het raam ook een diepgaande stemming oproepen. Bijvoorbeeld een sterk verlangen naar het leven dat zich buiten afspeelt. Gemis voelen we misschien nog wel het meest terwijl we, samen of alleen, argeloos voor een raam staan te wachten op wat komen gaat. We kunnen onszelf verliezen terwijl we wachten op een verandering in het beeld.
Het raam gunt ons een blik op een buitenwereld waar we op dat moment geen onderdeel van uitmaken. We kunnen ons in die wereld verplaatsen, via het raam kunnen we afdwalen in ons eigen decor. Starend uit een autoraam, op weg naar onze vakantiebestemming, geven we ons over aan het voorbijrazende landschap. Het maakt van de fysieke reis ook een mentale. Als kind observeren we vreemde mensen graag stiekem in de intimiteit van hun huis, en fantaseren daar vervolgens onze eigen verhalen bij.

Toch is er altijd die barrière: het glas. Het raam kadert ons zicht en hoe dichtbij de buitenwereld ook lijkt, er blijft altijd afstand. Deze afstand zorgt ervoor dat we niet hoeven te reageren op die buitenwereld. We blijven buitenstaander, zijn slechts observator, geen deelnemer. We zien een wereld die niet stilstaat, maar waar we nu even niet aan meedoen. Buiten heerst de onzekerheid, de rusteloosheid en de twijfel. We kijken uit ons raam en kunnen van hieruit veilig verlangen naar een wereld die we kenden.

Utrecht, mei 2020


‘‘The idea occurred to him when
he was twenty. At first it was
only a vague idea, a question
looming - what should i do? -
with an answer taking shape:
Nothing.’’
– George Perec

Meer werk: